დასავლეთ საქართველოში სასოფლო-სამეურნეო მიწაზე მოთხოვნამ იმატა, მაგრამ გასაყიდი თითქმის არაფერი დარჩა. მიწას მოსახლეობა, ძირითადად, თხილის მოშენების მიზნით ყიდულობს. პარალელურად, გაიზარდა ინტერესი კივისა და ფეიხოას მიმართ, რაც ამ პროდუქტების მაღალმა ფასმა განსაზღვრა. სამაგიეროდ, შემცირდა სიმინდის ყანების ფართობი და ზოგ შემთხვევაში განახევრდა კიდეც.