1944 წლის 23 თებერვლის სუსხიან დილას, ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ავტონომიის მცხოვრებთა სახლების კარებზე კაკუნის ხმა და რუსულ ენაზე მკაცრი ტონით გაცემული ბრძანება, "ყველანი გარეთ"! გაისმა. სულ მალე კი შუა აზიის ცივი და უკაცრიელი სტეპებისაკენ, ხალხით სავსე ასობით სატვირთო ვაგონი დაიძრა. მათში 500 000-მდე რეპრესირებული ვაინახი (ჩეჩენი და ინგუში), ყოველგვარი ელემენტარული პირობების გარეშე, ყაზახეთის, უზბეკეთისა და ყირგიზეთის დაუსახლებელი ტერიტორიებისაკენ თითქმის ერთი თვის განმავლობაში მიდიოდა. გზაში სიცივის, შიმშილის, ინფექციური დაავადებებითა თუ სხვა მიზეზებით მრავალი მათგანი, ძირითადად ბავშვები და მოხუცები, დაიღუპა.