"თუკი მინისტრები გადადგებიან, შეიძლება ამან საპარლამენტო კრიზისი შექმნას და ხელახალი არჩევნები დაინიშნოს. ამისათვის კი არც ერთი პარტია არაა მზად. მინისტრის პორტფელების გადაყრა, უპირველესად იმ პარტიებს არ აწყობთ, რომელთაც ეს პორტფელები აქვთ," - აცხადებს პოლიტოლოგი და ფსიქოლოგი რამაზ საყვარელიძე, რომელსაც "რეზონანსი" მიმდინარე პოლიტიკურ მოვლენებსა და ყარაბაღში გამწვავებულ სიტუაციაზე გაესაუბრა.

რამაზ საყვარელიძე: ითქვა, რომ არჩევნებში პარტიები დამოუკიდებლად გავლენ, მაგრამ ეს კოალიციის დაშლას არ ნიშნავს. გაუგებარია, რატომ უნდა დატოვონ მინისტრებმა თანამდებობები, მით უმეტეს, როცა აცხადებენ, რომ ძირითად საკითხებში მმართველ პარტიას ეთანხმებიან. კოალიცია კი პოზიციების თანხმობის გარდა არაფერია. ასე რომ, ამ ეტაპზე ცოტა გაუგებარი სიტუაცია გვაქვს.

თუკი მინისტრები გადადგებიან, შეიძლება ამან საპარლამენტო კრიზისი შექმნას და ხელახალი არჩევნები დაინიშნოს. ამისათვის კი არც ერთი პარტია არაა მზად. რაში აწყობთ პარტიებს, რომლებმაც ჯერ მოსახლეობასთან დიალოგიც ვერ მოასწრეს, ვადამდელი არჩევნები? ასე რომ, მინისტრის პორტფელების გადაყრა, მგონი უპირველესად იმ პარტიებს არ აწყობთ, რომელთაც ეს პორტფელები აქვთ.

"რეზონანსი": როგორ უნდა მოახერხონ "რესპუბლიკელებმა" თან მინისტრობა და თან საარჩევნო კამპანიის წარმოება? კოალიციიდან გასვლა ნიშნავს თუ არა იმას, რომ ისინი გარკვეულწილად ოპოზიციური პარტიის რანგში უნდა წარსდგნენ ამომრჩევლის წინაშე?

რ.ს: არა, მაგას არ ნიშნავს. კოალიციიდან გამოსვლა იმას ნიშნავს, რომ მომავალ არჩევნებზე კენჭს სხვებთან ერთად არ იყრიან. 4 წლის განმავლობაში მიღებულ გადაწყვეტილებებზე პასუხისმგებლობა ექნებათ და უმრავლესობასთანაც პარტნიორულ რეჟიმში იქნებიან.

"რ": და როგორ უნდა მოახერხონ "რესპუბლიკელებმა" "ქართულ ოცნებასთან" ოპონირება, როცა ნებისმიერი გადაწყვეტილება თუ ქმედება ორივეს პასუხისმგებლობა იქნება?

რ.ს: ამიტომ, არაა აუცილებელი მაინცდამაინც ოპონირების რეჟიმში იყვნენ. იქნება საკითხები, რომელზეც მათ განსხვავებული პოზიცია ექნებათ. ოჯახის წევრებსაც ხომ აქვთ განსხვავებული პოზიციები, მაგრამ ეს იმას ხომ არ ნიშნავს, რომ ერთმანეთის ოპოზიციაში არიან?

"რ": ანუ, ფიქრობთ, რომ შესაძლებელია "რესპუბლიკელებმა" მინისტრების სავარძლებიც შეინარჩუნონ და, ამავდროულად, სრულფასოვანი საარჩევნო კამპანიაც აწარმოონ?

რ.ს: რა თქმა უნდა. გახსოვთ, "ნაცმოძრაობის" ლოზუნგი "გასაკეთებელი ჯერ კიდევ ბევრია"? ეს საკუთარი ნამოქმედარის ერთგვარი ოპონენტობაცაა, მაგრამ ამით პარტია საკუთარ თავთან ოპოზიციაში ხომ არ დგება?

ანუ, კრიტიკა და ოპოზიციონერობა სხვადასხვა რამეა. ოპოზიციაში ყოფნა იმას ნიშნავს, რომ მათ პრინციპულ საკითხებზე განსხვავებული მოსაზრებები აქვთ. ნაკლებად პრინციპულზე კი შესაძლოა დავობდნენ კიდეც.

"რ": თქვენი აზრით, მოახერხებს თუ არა რომელიმე სამთავრობო პარტია კოალიციაში გამარჯვებას და რამდენი მათგანი გადალახავს ბარიერს?

რ.ს: ამ კითხვას, წესით, სოციოლოგიურმა კვლევებმა უნდა უპასუხოს. ცივილიზებულ ქვეყნებში, ამ დროს, როცა არჩევნები კარზეა მომდგარი, ყოველკვირა საზოგადოებრივი აზრის კვლევა ქვეყნდება. ჩვენ კი, სამწუხაროდ, ამით განებივრებული არ ვართ.

უმრავლესობას, სავარაუდოდ, "ქართული ოცნება" მოიპოვებს, ბარიერის გადალახვის შესაძლებლობა კი, ჩემი აზრით, ყველა პარტიას აქვს, თუკი ენერგიულად და ეფექურად იმოქმედებენ.

"რ": რატომ არ ტარდება ჩვენთან სოციოლოგიური კვლევები, ამის ფინანსური რესურსი არ გვაქვს, ინტელექტუალური თუ ინტერესი არ არსებობს?

რ.ს: მოგეხსენებათ, ჩემი პროფესია ამ ყველაფერთან ახლოსაა, რადგან ანალოგიურ გამოკვლევებს ფსიქოლოგებიც ატარებენ და შემიძლია ვთქვა, რომ ძალიან მაღალი რანგის პროფესიონალები გვყავს. ასე რომ, კვალიფიკაციის დეფიციტი ნამდვილად არ გვაქვს.

თუმცა, პოლიტიკოსების დამოკიდებულების პრობლემა ნამდვილად არის. ძალიან ხშირად ყოფილა, რომ ხელისუფლებების ან ოპოზიციის მხრიდან კვლევა გაყალბებულად შერაცხულა მაშინ, როცა ის აბსოლუტურად ობიექტური იყო. ამით პროფესიონალებს შეურაცხყოფას აყენებდნენ.

თუმცა ისიც უნდა ითქვას, რომ არცთუ ისე იშვიათად კვლევები პოლიტიკური მიზნებით მართლაც ყალბდებოდა. კონკრეტული ჯგუფი რაღაც დაკვეთას მიიღებდა და ამით მთელი პროფესიის დისკრედიტაცია ხდებოდა. ამ დისკრედიტაციით მკვლევარებში კვლევების ჩატარების სურვილი ჩაკლეს.

თანაც, მასმედიაც არ უკვეთავს მკვლევარებს ამგვარ სამუშაოს. უცხოეთში კვლევების უპირველესი დამკვეთი მედიაა, რადგან მკითხველის მოზიდვა მის ინტერესებში შედის, მკითხველს კი საზოგადოებრივი აზრი აინტერესებს. ჩვენთან მედიაც არ აქტიურობს და ეს კიდევ უფრო გაუგებარია.

"რ": ჩვენს მეზობლად სიტუაცია საკმაოდ დაიძაბა. თქვენი აზრით, როგორ და რა კუთხით შეიძლება შეეხოს ყარაბაღის მოვლენები საქართველოს?

რ.ს: საქართველოს უპირველესი ინტერესი რეგიონში მშვიდობაა. ჩვენ ეკონომიკას ძალიან დიდი დარტყმა შეიძლება მიადგეს, თუკი რეგიონი მსოფლიოს მიერ ფეთქებადსაშიშად იქნა აღქმული. ასეთ რეგიონში არც ინვესტიცია წამოვა და არც ტურისტი. ეს არის ყველაზე მთავარი ზიანი, რაც შესაძლოა რეგიონის ყველა ქვეყანას და მათ შორის საქართველოს მიმდინარე მოვლენების გამო მიადგეს.

კონფლიქტის გაფართოების შანსი არსებობს, რადგან სომხეთის უკან, მისი ინტერსების დამცველად რუსეთი მოიაზრება (მართალია, ამას საჯაროდ არ აცხადებს, მაგრამ მაინც), ხოლო აზერბაიჯანის უკან - თურქეთი. ეს ერდოღანმა უკვე საჯაროდაც განაცხადა. რუსეთი და თურქეთი კი, რბილად რომ ვთქვათ, ერთმანეთთან კრიტიკულ ურთიერთობაში არიან.

ასე რომ, დიდი შანსია, კონფლიქტი გაფართოვდეს და მასში დიდი სახელმწიფოები ჩაებან. მაშინ კი, არაა გამორიცხული, მათი სამხედრო რესურსების ამოქმედებამ საქართველოს ტერიტორიები და საჰაერო სივრცე მოითხოვოს. ეს უკვე ძალიან რთულ მდგომარეობაში ჩაგვაყენებს, რადგან ნებისმიერი მათგანისათვს სივრცის დათმობა ჩვენი მეორე მეზობლისათვის საწყენი გახდება და ნეიტრალიტეტის დაცვა, რასაც ამდენი ხანი ვახერხებთ, საკმაოდ გაგვიჭირდება. ეს საფრთხეები, რა თქმა უნდა, არსებობს.

"რ": როგორ უნდა მოახერხოს საქართველომ ბეწვის ხიდზე ისე გავლა, რომ არც ერთი მხარე არ გაანაწყენოს და ამ ეტაპზე თუ ახერხებს ამას?

რ.ს: საბედნიეროდ, საქართველომ ამ კონფლიქტში თავიდანვე მოახერხა იმ ტონის შერჩევა, რომელიც მას ორივე მხარესთან კეთილმეზობლური ურთიერთობის შენარჩუნების საშუალებას აძლევს. ამას თითოეული მხარის ჩვენდამი დამოკიდებულებაშიც ვხედავთ.

ეს იმითაც იყო გამოწვეული, რომ მეზობლების ფასი კარგად ვიცით და მათი გადამტერება არ გვინდოდა და იმითაც, რომ საქართველოს თავისი მოქალაქეების წინაშეც აკისრია ვალდებულება, რომ რომელიმე მხარისკენ არ გადაიხაროს. სომეხ და აზერბაიჯანელ მოქალაქეებს ვგულისხმობ, რა თქმა უნდა. თუკი საქართველოს ხელისუფლებამ ბალანსი დაარღვია, გარდა გარე პრობლემებისა, შიდა პრობემებიც შეგვექმნება.

მგონი, ეს რისკი საქართველოს ხელისუფლებას უკარნახებს, რომ იმავე სტილით გააგრძელოს მოქმედება. მითუმეტეს, როგორც ვნახეთ, საქართველოს მოქალაქე სომეხი და აზერბაიჯანელი დეპუტატების ერთობილივი მიმართვა გავრცელდა მშვიდობის მოწოდებით. ალბათ ესეც იმ პოლიტიკის ნაწილია, რასაც ხელისუფლება მიმართავს.