პოლიტოლოგი გია ხუხაშვილი ამბობს, რომ ბიძინა ივანიშვილის წერილი წარსულის წერილი იყო და არა მომავლის. მისი აზრით, ივანიშვილმა დიდი შეცდომა დაუშვა, როცა თქვა, რომ მთელ თავის რესურსს "ნაცმოძრაობის" წინააღმდეგ ბრძოლას მოახმარს. ამბობს, რომ ამის საჭიროება არ დგას და ყოფილი პრემიერი ხელოვნურად ცდილობს, საზოგადოების თვალში ორპოლუსიანი საარჩევნო გარემო წარმოადგინოს.

ამგვარ ხისტ ბრძოლაში პოლიტოლოგი პრემიერ კვირიკაშვილის ადგილს ვერ ხედავს და აცხადებს, რომ სავარაუდოდ, იგი "ქართულ ოცნებას" მხოლოდ იმიჯისათვის სჭირდება. რეალურად კი იმისგან რადიკალურად განსხვავებული საარჩევნო კამპანიის ჩატარებას აპირებენ, ვიდრე გიორგი კვირიკაშვილს აქვს გაცხადებული.

გია ხუხაშვილი: ეს წერილი ორნაირად შეიძლება შეფასდეს. შეიძლება დავადასტურო, რომ ისტორიის ამ ეტაპის ინტერპრეტაცია რეალობასთან საკმაოდ ახლოსაა. ამ კუთხით წერილთან დაკავშირებით პრეტენზიები ნამდვილად არ მაქვს.

დღეს პრინციპული პარამეტრების მიხედვით ბევრად უკეთესი სიტუაცია რომაა, ცხადია, მაგრამ ამ წერილში ჩემთვის ძალიან შემაშფოთებელია ის, რომ იგი მთლიანად "ნაციონალურ მოძრაობასთან" დაპირისპირებაზეა გადასული.

წერილი მიტოვებს შთაბეჭდილებას, რომ "ქართული ოცნება" და ბიძინა ივანიშვილი სამყაროს ამ ორი პოლიტიკური ძალის დაპირისპირების ჭრილში უყურებენ.

კი ბატონო, ადრე ასე იყო, მაგრამ ეს ეტაპი უკვე გავიარეთ და ახლა ხედვის ეს კუთხე წერილის სულისკვეთებას მთლიანად აკნინებს. რეალურად, დღეს სიტუაცია შეცვლილია და ხელისუფლებას არა წარსულში ყურება და რაღაც საფრთხეზე ლაპარაკი მოეთხოვება, არამედ წინ ყურება.

ის, რომ იგი მზადაა მთელი თავისი რესურსი "ნაციონალურ მოძრაობასთან" ბრძოლას დაახარჯოს, საერთოდ გაუგებარია. ასეთი მაჟორული განცხადება ბადრი პატარკაციშვილმაც გააკეთა, როცა ის ფაქტობრივად დევნილობაში იმყოფებოდა და ძალიან დიდი განსაცდელის პირისპირ იყო. ბიძინა ივანიშვილს საამისო რა სჭირს? რა რესურსების დახარჯვაზეა საუბარი? ვისთან ბრძოლაში?

თუ მას ჰქონდა ნება, რომ "ნაციონალური მოძრაობისათვის" პოლიტიკური ვერდიქტი გამოტანილიყო, ამის გაკეთება ჯერ კიდევ 2013 წელს შეეძლო. მაშინ არ გააკეთეს და დღეს რაღაც რესურსების დახარჯვაზე საუბრობს. ეს აბსოლუტურად გაუგებარია, მითუმეტეს ხელისუფლების პოზიციიდან.

შესაბამისად, ეს არასწორი გზავნილი იყო. ფაქტობრივად დაანონსებულია წინასაარჩევნო პროცესი მანკიერი ტექნოლოგიით. ტექნოლოგიით, რომლითაც ეს ქვეყანა 25 წელია იმართება. წერილში საუბარი ამაზეა - მე თუ არ ვიქნები, სხვა მოვა, რომელიც ჩემზე უარესია. ფაქტობრივად გვეუბნებიან - კი, ბატონო, მე არ ვვარგივარ, მაგრამ ის ჩემზე უარესიაო.

ანუ, ცუდსა და უარესს შორის არჩევანის ამარა აპირებენ ჩვენს დატოვებას, რაც, ჩემი აზრით, არასამართლიანი და არასახელმწიფოებრივია.

პოლიტტექნოლოგიურად ეს შეიძლება გავიგოთ, მაგრამ პოლიტიკა სახელმწიფოს ინტერესებზე მაღლა არ დგას. დღეს ჩვენ შანსი გვაქვს, რომ წინ გავიხედოთ და მრავალარჩევანიანი არჩევნები ჩავატაროთ. ამ დროს იმის წარმოჩენის მცდელობა, თითქოს სამყაროში "ნაცმოძრაობისა" და "ქართული ოცნების" გარდა არავინ არსებობს, ჩემი აზრით, ქვეყნისთვის დამანგრეველი და უკან დამწევია. ეს წარსულის გზავნილია და არა მომავლის. მითუმეტეს, რომ დღეს ბიძინა ივანიშვილის მთავარი პრობლემა "ნაცმოძრაობა" ნამდვილად არაა.

"რეზონანსი": აბა, რა არის?

გ.ხ: ბიძინა ივანიშვილის მთავარი პრობლემა ის ამომრჩეველია, რომელიც დაკარგა. რომელიც ფიქრობს, რომ ივანიშვილმა მას იმედი გაუცრუა. ასეთები დღეს უმრავლესობაში არიან. შეაბამისად, მისი მთავარი ოპონენტი დღეს "ნაცმოძრაობა" კი არა, მთლიანად ქართული საზოგადოებაა. ამომრჩევლის უმრავლესობა, რომელიც მიიჩნევს, რომ მას სუსტი ხელისუფლება ჰყავს და კიდევ უარესი ოპოზიცია "ნაციონალური მოძრაობის" სახით.

როცა ამ ხალხის მობრუნება იმით გინდა, რომ ეუბნები - მიუხედავად იმისა რომ არ მოგწონვარ, მაინც მე უნდა მომცე ხმა, რადგან ის დაბრუნდება და ფეხქვეშ გაგიგდებსო - ეს, რბილად რომ ვთქვათ, საკუთარი ამომრჩევლისადმი არასამართლიანი დამოკიდებულებაა. ამომრჩევლით მანიპულირების მცდელობა და მეტი არაფერი.

"რ": როგორც თავადაც ახსენეთ, წერილში ეწერა, რომ ივანიშვილი მზადაა მთელი მისი რესურსი "ნაცმოძრაობასთან" ბრძოლას მოახმაროს. ამის შემდეგ გრჩებათ შთაბეჭდილება, რომ იგი პოლიტიკური პროცესების მიღმა დგას და მასში არ ერევა?

გ.ხ: არ მრჩება, რადგან იგი ცალსახად აცხადებს, რომ ამ პროცესში ძალიან აქტიური იქნება. პარადოქსი რაშია, იცით? ის კამპანიას "შუა გაკრეფის" პრინციპით იწყებს. "ნაციონალურ მოძრაობასთან" დაპირისპირების ფონზე აქტიურობას აპირებს, რეგიონებში სიარულს და ა.შ.

თუმცა, ამ საარჩევნო ტექნოლოგიიდან გიორგი კვირიკაშვილის ფიგურა აბსოლუტურად ამოვარდნილია. კვირიკაშვილის ნიშა დაპირისპირების ნიშა არაა. გამოდის, რომ "ქართულ ოცნებას" ურთიერთსაწინააღმდეგო ტაქტიკა და სტრატეგია აქვს არჩეული. კვირიკაშვილის ფიგურა აბსოლუტურად სხვა მიმართულებით მიდის და ბიძინა ივანიშვილის ეს ორპოლუსიანი გზავნილი აბსოლუტურად სხვა კონცეფციაა. ამ კონცეფციაში უფრო კარგად და ჰომოგენურად ირაკლი ღარიბაშვილ ჩაჯდებოდა. კვირიკაშვილს ამ ტიპის კამპანიასთან არანაირი შეხება არ აქვს.

შესაბამისად, თუ პროცესები ამ მიმართულებით, ანუ ესკალაციით წარიმართა, გიორგი კვირიკაშვილის ფიგურის საერთოდ ნომინალურში გადაყვნა, აბსოლუტური განულება მოხდება. ამ ადამიანს რას ერჩიან, ვერ გავიგე. თუ აგრესიული კამპანია უნდოდათ, მაშინ კვირიკაშვილი რაში სჭირდებოდათ? თუ კვირიკაშვილი უნდათ, მაშინ აგრესიულ კამპანიას რატომ იწყებენ?

ანუ, ვფიქრობ, რომ "ქართულ ოცნებაში" პოლიტიკური ხედვა, პლატფორმა, ტაქტიკა საერთოდ გაუაზრებელია და ურთიერთდაპირისპირებული ორი მიმართულებით ცდილობენ ეს ყველაფერი წარმართონ.

"რ": ანუ, კვირიკაშვილი და ივანიშვილი სხვადასხვა ენაზე საუბრობენ?

გ.ხ: ბიძინა ივანიშვილმა განაცხადა, რომ რეგიონებში ის ივლის. მისი კამპანია კი აბსოლუტურად შეუსაბამოა იმისა, რაზეც კვირიკაშვილი ლაპარაკობს. აგრესიული კამპანია და კვირიკაშვილი შეუთავსებლები არიან. იქიდან გამომდინარე, რომ ძალის ცენტრი ბიძინა ივანიშვილია, კვირიკაშვილი ცარიელ ადგილას დარჩება, უბრალოდ არაფრად, რადგან ის ამ კამპანიაში ვერანაირად ვერ ჩაერთვება. აგრესია მისი სტილი არაა.

ან დაბნეულები არიან და თავადაც არ იციან, რას აკეთებენ, ან თავიდანვე ის იყო ჩანაფიქრი, რომ კვირიკაშვილი უბრალოდ ფასადზე გამოფენილი ფროშა ყოფილიყო, რომელიც ყველას მოსწონს. სინამდვილეში კი რეალურ პოლიტიკასთან მას შეხება არ აქვს. სხვა რა დასკვნა უნდა გააკეთეო ამ ეკლექტიკიდან, ურთიერთსაწინააღმდეგო, პარადოქსული პოლიტიკიდან, ჩემთვის გაუგებარია.

"რ": ივანიშვილმა თავის წერილში 2030 წლისთვის დასახულ გეგმებზე ყურადღება ისევ გაამახვილა. გამოდის, თავის რესურსს არა მხოლოდ იმისთვის ამზადებს, რომ "ქართულმა ოცნებამ" 2016 წლის არჩევნებში გაიმარჯვოს, არამედ იმისთვის, რომ იგი 2030 წლამდე დარჩეს?

გ.ხ: თუ სწორად გავიგე, ან რესურსების დახარჯვა "ნაციონალურ მოძრაობასთან" დაპირისპირების კონტექსტში მოიხსენია, რაც წარმოუდგენელი გზავნილია. როგორ შეძლება ეს ხელისუფლების პოზიციიდან? როცა ხელისუფლებაში ხარ, ყველაზე გავლენიანი ადამიანი და ყველა ძალაუფლებითი ინსტრუმენტი, მორალური, სამართლებრივი თუ პოლიტიკური ბერკეტი შენს ხელშია, პოლიტიკური მოწინააღმდეგის თუნდაც სამართლიანად დასჯისთვის მთელი რესურსის დახარჯვა წარმოუდგენელი რაღაცაა.

2030 წელს რაც შეეხება, ვფიქრობ, ეკონომიკურმა ჯგუფმა მას ეკონომიკური ნაწილი ცოტა უხარისხოდ მოუმზადა. არ მინდა სტატისტიკა ეჭვქვეშ დავაყენო, მაგრამ იქ ასეთი მომენტია - როდესაც ბიძინა ივანიშვილი საკმაოდ საინტერესოდ ავითარებს აზრს იმის შესახებ, რომ მაღალი სოციალური რისკების მქონე ქვეყანაში დემოკრატიის დამკვიდრება ძნელია, მე ამას ვიზიარებ.

თუ ჩვენ ვამბობთ, რომ პოლიტიკა პური და სანახაობაა, დემოკრატიის ხარისხი ხშირ შემთხვევაში პურისა და სანახაობის თანაფარდობით განისაზღვრება. რაც უფრო მეტია პური, დემოკრატიის მეტი საშუალება ჩნდება. შესაბამისად, თუ სანახაობა მეტია, ვიდრე პური, იქ დემოკრატიული პროცესების დამკვიდრება რთულია.

ამას ვიზიარებ, მაგრამ წერილში იგი ამბობს, რომ კეთილდღეობის დონე საქართველოში 6-ჯერ უფრო ნაკლებია, ვიდრე ევროკავშირის ზოგიერთ წევრ ქვეყანაში. იქვე ამბობს, რომ 10-15 წელიწადში ჩვენ იმ დონეს მივაღწევთ. აქ ისმის კითხვა - იმ ზრდის ტემპებით, რაც საქართველოში გვაქვს და რისი პროგნოზიც კეთდება, 10-15 წელიწადში როგორ უნდა დავეწიოთ? ეს ხომ მიუღწეველი ამოცანაა?! ამას ათეულობით წელი დასჭირდება.

ამას რომ მივაღწიოთ, ზრდის ტემპი ბევრად უფრო მაღალი უნდა იყოს და მაშინ იმ წერილშივე უნდა ეთქვა, თუ როგორ აპირებს ტემპის ასე რადიკალურად გაზრდას. ანუ, ჩემი აზრით, აქ მინიმუმ არითმეტიკული შეცდომა იყო. ვფიქრობ, მას ეს არ გაუაზრებია. მიუტანეს რაღაც ციფრები, რაც წმინდა წყლის არითმეტიკული მანიპულაცია გამოვიდა და წერილში ახსნილი არაა.

ასე რომ, იქ ბევრი ნიუანსია. მთავარი კი მაინც ისაა, რომ იგი წარსულის წერილია. ამ საზოგადოებას "ნაციონალური მოძრაობისა" და "ქართული ოცნების" სამყაროში ცხოვრება აღარ უნდა. საზოგადოება ახალ არჩევანს ეძებს. ბიძინა ივანიშვილი ამ წერილით ცდილობს ორპოლუსიანობა არჩევნებამდე მაინც შეინარჩუნოს, რათა პოლიტიკური ტექნოლოგიის თვალსაზრისით არჩევანი "გაგვიადვილოს" და ახალი არჩევანის საშუალება არ მოგვცეს.

თუ ეს ამოცანა მიღწეულ იქნა, იგი ისეთი ძალისხმევის შედეგი იქნება, რაც ძალიან სერიოზულ სახელმწიფოებრივ რისკებს შექმნის. ასეთი ძალდატანების შედეგად მოსული შემდეგი ხელისუფლება კი აუცილებლად რევოლუციური, ძალიან ცუდი მეთოდებით წავა, რადგან მას ლეგიტიმაცია არ ექნება.

"რ": წერილში სიტყვა "ოკუპაცია" ნახსენებიც კი არაა. ამაზე რას ფიქრობთ?

გ.ხ: არის თემები, რომელზეც ბიძინა ივანიშვილი ფიქრობს, რომ მოკლე და გარკვეული პასუხები არ აქვს. შესაბამისად, ისეთ არაკომფორტულ თემებზე, როგორიც არის ოკუპაცია, კორცხელის ინციდენტი, რატომ მოაწერეს ხელი ხელისუფლების წარმომადგენლებმა მურუსიძის სასამართლოში ყოფნაზე და ა.შ. პასუხის გაცემას ალბათ სატელევიზიო ფორმატში შეეცდება, სადაც მას შეეძლება რაც შეიძლება ბევრი ილაპარაკოს და რაც შეიძლება ცოტა თქვას.

"რ": ივანიშვილმა წერილში პირდაპირ თქვა, რომ ევროკავშირსა და ნატო-ში შესვლის იმედი უახლოეს მომავალში არ უნდა გვქონდეს. ეს მისი მხრიდან სწორი ნაბიჯი იყო?

გ.ხ: ამ კუთხით მე მას ნამდვილად არ გავაკრიტიკებდი, რადგან საერთოდ, ტყუილი მოლოდინი ამ მოლოდინის შემქმნელს დიდ ზიანს აყენებს. შესაბამისად, ყოველთვის სჯობს საზოგადოებას ის ვუთხრათ, რაც რეალობაა. ამ მხრივ ბიძინა ივანიშვილი ცდილობს, გულწრფელი იყოს.

ამას ის კი არა, ნატო-სა და ევროკავშირის ჩინოვნიკებიც გვეუბნებიან. ივანიშვილი ფაქტობრივად მათ მოსაზრებებს ციტირებს. რა აზრი აქვს იმ მოლოდინის შექმნას, რომ ჩვენ ნატო-ში მიგვიღებენ, თუკი ნატოს გენერალური მდივანი ამბობს, რომ ეს ახლო მომავალში ვერ მოხდება? ასე რომ, მის წერილში ეს ყველაზე ნაკლები პრობლემაა. ტყუილი მოლოდინი უკუშედეგს, აგრესიასა და იმედგაცრუებას იწვევს, რამაც შეიძლება საბოლოო ჯამში არასასურველ პროცესებს მისცეს დასაბამი.