ანალიტიკოსი არჩილ გამზარდია ამბობს, რომ ამომრჩევლის 60%, რომელსაც არც ერთი პოლიტიკური სუბიექტი არ სურს, ჯერ კიდევ მერყეობს, რადგანაც ამ დრომდე არ გამოჩენილა მესამე სერიოზული ძალა, რომელიც მის გადაბირებას შეძლებდა.

მისი აზრით, არსებულ პოლიტიკოსებს შორის მესამე ძალის შექმნის შესაძლებლობა ჯერ ირაკლი ალასანიას ჰქონდა, შემდეგ კი - პაატა ბურჭულაძეს, თუმცა ეს შანსი ვერც ერთმა ვერ გამოიყენა.

გამზარდია ფიქრობს, რომ ქართველი ამომრჩეველი ძალიან გაიზარდა და შესაბამისად მასზე იაფფასიანი დაპირებები აღარ სჭრის. ამიტომაც არსებობს დიდი საფრთხე იმისა, რომ მოსახლეობის დიდი ნაწილი არჩევნებზე არ მივიდეს, რაც, რა თქმა უნდა, "ნაცინალური მოძრაობის" წარმატების შანსებს ზრდის.

"რეზონანსი": როგორ შეაფასებთ პარტიების წინასაარჩევნო მარათონს და როგორ ფიქრობთ, ამომრჩევლის ის 60%, რომელიც, როგორც სოციოლოგები და ექსპერტები ამბობენ, ხმას არც ერთ პოლიტიკურ სუბიექტს არ აძლევს, რომელიმე პარტიისკენ თუ გადაიხარა? დღევანდელი გადმოსახედიდან მათი მოხიბვლა ვის შეეძლო?

არჩილ გამზარდია: ის 60 პროცენტი, რომლიც სრულ პოლიტიკურ სპექტრს სკეპტიკურად უყურებს, თუ ვერც ერთმა პარტიამ ვერ მოხიბლა ან არჩევნებზე საერთოდ არ მივა და ხმას არვის მისცემს, ანაც, თუ ორპოლუსიანი დაპირისპირება კვლავ წავა და ამომრჩეველს არჩევანი გასაკეთებელი ექნება, "ნაციონალურ მოძრაობასა" და მათ ირიბ სატელიტ პარტიებს შორის, მაშინ ისინი სავარაუდოდ "ნაციონალების" წინააღმდეგ გააქტიურდებიან და ხმას კვლავ "ოცნებას" მისცემენ. სამწუხაროდ, ჩვენი საარჩევნო კოდექსი იმდენად უხარისხოა, რომ ამ ადამიანების პროტესტს ყურადღებასაც არ აქცევს და ვინც მივა, ის ირჩევს.

მიუხედავად იმისა, რომ ამ 60%-ს ხელისუფლების მიმართ მკვეთრი კრიტიკული დამოკიდებულება აქვს, გადაწყვეტილებას მაინც მათ სასარგებლოდ მიიღებს. პრაქტიკულად გამოდის, რომ ჩვენ შეიძლება გვქონდეს არა მოსახლეობის არჩევნები, არამედ პარტიების აქტივისტების არჩევნები. თუ ამომრჩეველთა აქტივობა დაბალი იქნება, ლოგიკურად ასე გამოდის.

"რ": როგორ ფიქრობთ, რატომ მოხდა ისე, რომ მთლიან ქართულ პოლიტიკურ სპექტრს გამოკითხულთა 60%-მა უარი უთხრა და დაიწყო ახლის ძიება? მით უმეტეს, "ქართულ ოცნებას" 2012 წელს მათი მხრიდან მხარდაჭერა ჰქონდა.

ა.გ: მე ვფიქრობ, რომ 2012 წელს მხარდაჭერა ჰქონდა არა "ოცნებას", არამედ მიხეილ სააკაშვილის საწინააღმდეგო პარტიას. გავიხსენოთ, საპრეზიდენტო არჩევნებზე ლევან გაჩეჩილაძეს ხმა რამდენმა ადამიანმა მისცა, მით უმეტეს, საუბარი კიდევ მიდის იმაზე, რომ სააკაშვილმა მაშინ არჩევნები გააყალბა.

ამიტომაც საზოგადოებას არჩევანი ჰქონდა არა ვიღაცის მომხრეზე, არამედ სააკაშვილის წინააღმდეგ ვიღაცისთვის ხმა მიეცა. ასევე განსაკუთრებული როლი ბიძინა ივანიშვილის ფაქტორმაც ითამაშა. რადგანაც მას ასევე საზოგადოების მხრიდან მხარდაჭერა ჰქონდა. ასე ავირჩიეთ პრეზიდენტი, თბილისის მერი და თვითმმართველობები.

"ქართულ ოცნებას" ამომრჩეველი პრაქტიკულად არ ჰყოლია. ამომრჩეველი ივანიშვილს ჰყავდა. შესაბამისად ეს ენთუზიაზმი მის მიმართ ამ წლების განმავლობაში ჩაცხრა, ამიტომაც საზოგადოებამ მეტი სკეპტიკურობა გამოხატა.

თუმცა მე ვიტყოდი, რომ ეს არ არის ყველაზე უარესი, რადგანაც ეს იმას ნიშნავს, რომ საზოგადოება პრაქტიკულად გავიზარდეთ. თუკი ადრე ჩვენი მოტყუება ადვილი იყო, დღეს სრულიად სხვა სიტუაციაა. ამიტომაც არის, რომ ამომრჩევლის 60%-მა ამ ხალხს უარი უთხრა და უფრო მეტი მოსთხოვა.

საზოგადოება დაპირებებს ახლა აუქციონის სახით აღარ უყურებს, ვინ მეტ პენსიას შეჰპირდება და ვინ დენის ფასს დააკლებს. ამიტომაც უნდა აღვნიშნოთ, რომ ამ მხრივ წინსვლა არსებობს. საქმე იმაშია, რომ პოლიტიკურ სპექტრს მოტივაცია არ გააჩნია. მოტივაცია საზოგადოებას გააჩნია, რადგანაც ყველაზე მეტად დაზარალებული ისინი არიან.

პოლიტიკოსებს დაფინანსება სახელმწიფოს მხრიდან ისედაც აქვთ. ყოველ საარჩევნო პერიოდში საკუთარი პრომოუტირების ყოლის საშუალება აქვთ.

ამიტომ, პოლიტიკურ სპექტრს ჩვენს ქვეყანაში ბევრად მეტი ფუფუნების საშუალება აქვს. საერთო ჯამში, ამომრჩევლის მეტად განვითარება საკამრისი არ არის იმისთვის, რომ პოლიტიკოსებს რაიმე ვაიძულოთ, რადგანაც, როგორც ზემოთ ვახსენე, საარჩევნო კოდექსი გვაქვს ისეთი, რომ მოვა თხუთმეტი კაცი და არჩევნები მაინც ჩატარებულად გამოცხადდება.

ამიტომ არის მოსაზრება, რომ არჩევნებზე რაც უფრო ნაკლები ადამიანი მივა, "ნაციონალური მოძრაობის" გამარჯვების შანსი მით უფრო მეტია, რადგანაც პროპორცია იცვლება და მათი აქტივისტები უფრო აქტიურები არიან.

"რ": როგორ ფიქრობთ, არჩევნებამდე თვე-ნახევარში პოლიტიკოსებმა ეს 60% ისეთი რა საარჩევნო დაპირებით უნდა მოხიბლონ? რას სურთ ახლა ამ ადამიანებს?

ა.გ: ამის პროგნოზირება ძალიან რთულია. პრობლემა იმაშია, რომ ჩვენი პოლიტიკური სპექტრი გაბანკროტებულია, არაგულწრფელი და მხოლოდ საკუთარი ინტერესების გამტარებელი. ჩვენ ვხედავთ, როგორი საშინელი ხდება ნებისმიერი პატივსაცემი ადამიანი, რომლიც პარტიულ ინტერესებამდე დავა.

ამიტომ პარქტიკულად, ილიას სიტყვები რომ გავიმეოროთ, საზოგადოებასა და პოლიტიკურ სპექტრს შორის დიდი ხიდჩატეხილობა გვაქვს. საქართველოში პოლიტიკოსები არიან, რომლებიც მხოლოდ კარიერისტული და პირადი ინტერესებით ხელმძღვანელობენ.

იშვიათია, რომ ისინი პოლიტიკაში საზოგადოებრივი ინტერესების გამო მიდიოდნენ. ახლა პოლიტიკურ რეკლამებს რომ შეხედოთ, ძალიან საშინელი შესახედია. აჩვენებს, რომ პრიმიტიული საარჩევნო გარემო გვაქვს. ამიტომაც, ეს პრობლემა იმას ქმნის, რომ ვერ ხედავენ, საზოგადოებას რა სურს.

ერთადერთი მიგნება მათი მხრიდან ისაა, რომ საზოგადოებას სოციალურად უჭირს. ამის უკან კავშირი კიდევ უფრო მითოსურია. საზოგადოებას ისეთ აბსურდს ჰპირდებიან, რომ თავადვე იციან, ამის შესრულება შეუძლებელია. შესაბამისად, როგორც ზემოთ აღვნიშნე, ამომრჩეველი ამას უკვე კარგად ხვდება და თავს ადვილად აღარ იტყუებს. დღევანდელი პოლიტიკოსებისთვის საზოგადოება და სამშობლო სიბნელია, რომლშიც შედიან და ვერაფერს ხედავენ.

"რ": პაატა ბურჭუალძის თემას მინდა შევეხოთ. მისი გამოჩენის შემდეგ პოლიტოლოგები საუბრობდნენ იმაზე, რომ მას შეეძლო, მესამე პოლიტიკური ცენტრი შეექმნა და ეს 60% თავისკენ გადაებირებინა. თუმცა ოპოზიციასთან ალიანსის შექმნის შემდეგ, გაჩნდა მოსაზრება, რომ ის მომხრეებს დაკარგავს. თქვენ როგორ ფიქრობთ?

ა.გ: რაც შეეხება პოლიტიკური პლატფორმის განახლებას და ახალი, მესამე ძალის შექმნას, ვფიქრობ, პირველად ამის შანსი ირაკლი ალასანიას ჰქონდა, რომელმაც, სამწუხაროდ, ის ვერ გამოიყენა. შემდეგ ამის საშუალება პაატა ბურჭულაძეს ჰქონდა, რომლის პირველივე შეტყობინებები "ნაციონალური მოძრაობის" ასლი იყო.

შესაბამისად, როდესაც სიტყვა სიტყვაში სხვის აზრებს სვამ, რა თქმა უნდა, იქ ახალი ძალა ვერ შეიქმნება. ვფიქრობ, შანსი ასევე "გირჩს" ჰქონდა, რომელმაც, ჩემი აზრით, ყველაზე მეტად შეძლო, რომ დისტანცირებული ყოფილიყო როგორც "ნაციონალური მოძრაობისგან", ასევე პოლიტიკური დემაგოგიისგან.

ამიტომაც, ამ პარტიის მიმართ საზოგადოებაში ინტერესი იზრდებოდა. შეიძლება, ეს კვლევებში არ გამოჩნდა, მაგრამ მის მიმართ გარკვეული მოლოდინი გაჩნდა.

სამწუხაროდ, ბურჭულაძესთან მიმართებაში, ვფიქრობ, რომ დრო მის წინააღმდეგ იმოქმედებს, რადგანაც მას საკუთარი ქმედებები და განცხადებები "ნაციონალურ მოძრაობასთან" აახლოებს. საუბარი იმაზე, რომ მის პარტიაში რყევები ხელისუფლების ბრალია, იქ მიმდინარე მოვლენებს გამართლებას ვერ მისცემს.

"რ": რას იტყვით "ნაციონალური მოძრაობის" ახალ სახეზე, სანდრა რულოვსსა და არჩევნებში მის მონაწილეობაზე?

ა.გ: სანდარა რულოვსი, როგორც ცალკე აღებული პერსონა, ძალიან საინეტერსო ფიგურაა. ზოგადად პირველი ლედები, ძალიან უნდა ინდომებდნენ, რომ საზოგადოებაში მათ მიმართ ნეგატიური დამოკიდებულება გაჩნდეს. ჩვენ გვახსოვს, რომ მოსახლეობის აგრესია მხოლოდ ზვიად გამსახურდიას ცოლის მიმართ იყო. სანდრა რულოვსის მისამართით საზოგადოებას პრეტენზიები პერსონალურად არ გააჩნია, მათ აგრესია მიშას ცოლის მისამართით აქვთ.

ის შეიძლება აკრიტოკონ, რომ როგორც მოქალაქე, ქმარს რატომ არ ეწინააღმდეგებოდა, მაგრამ, ვფიქრობ, რულოვსი ყოველთვის დადებითად იყო წარმოდგენილი. ამიტომაც, მისი შანსები გარკვეულწილად დიდია, თუ ისიც ისეთ შეცდომებს არ დაუშვებს, რომ აგრესია გაიზარდოს. თუმცა ნაკლებად მგონია, რომ სანდრა რულოვსის გამოყვანა, მხოლოდ მის გამარჯვებას ემსახურებოდეს.

ვფიქრობ, საქმე კიდევ სხვაგვარად არის, მისი ფუნქცია უფრო დიდი და მნიშვნელოვანი მგონია. წინასაარჩევნოდ რულოვსი, შესაძლოა, თავდაცვის ობიექტად იქნას გამოყენებული, რადგანაც ვნახეთ, რომ მის მიმართ, როგორც პოზიტივი ასევე აგრესიაც არსებობს, ამიტომაც არ არის გამორიცხული, კორცხელის მსგავსი ინციდენტები განმეორდეს.

რულოვსი სადაც ჩავა, შესაძლოა, რომ მას საზოგადოების მხრიდან მწვავე ნეგატივი დახვდეს. ამიტომაც საშიშია, რომ რაიმე სამოქალაქო დაპირისპირება არ გამოიწვიოს, რაც "ნაციონალურ მოძრაობას" ძალიანაც აწყობს. ამიტომ ხელისუფლებამ სიფრთხილე უნდა გამოიჩინოს.