"ივანიშვილმა თავსატეხი ყველას მოგვცა. მისი პოზიცია ინტერესს აჩენს და სხვა ანალიტიკოსების მხრიდან გაჩნდა ასეთი ვერსიები, რომ შეიძლება, ეს პოზიცია ივანიშვილმა თანაგუნდელების საყურადღებოდ გაახმოვანა, მათი მობილიზაციისა და გამოფხიზლებისათვის. არ გამოვრიცხავ და მეც ავყვები ამ თვალსაზრისს", - აცხადებს "მთელ კვირასთან" საპრეზიდენტო არჩევნებზე საუბრისას პოლიტოლოგი რამაზ საყვარელიძე.
მისივე თქმით, მმართველი პარტიის მხრიდან საპრეზიდენტო არჩევნებზე სალომე ზურაბიშვილის კანდიდატურის ღიად მხარდაჭერა "ქართული ოცნებისათვის" შესაძლოა, მომგებიანი აღარ იყოს, ამ თემაზე ამტყდარი აჟიოტაჟის შემდეგ იგი უკვე არა ნეიტრალური, არამედ მმართველი პარტიის ფარულ კანდიდატად ითვლება. შესაბამისად, საყვარელიძე ვარაუდობს, რომ "ოცნება" ამჟამად, ალბათ, ახალი ნეიტრალური კანდიდატურის ძებნითაა დაკავებული და სწორედ ამიტომ აყოვნებს საპრეზიდენტო არჩევნებთან დაკავშირებით თავისი საბოლოო პოზიციის გამოცხადებას.
"მთელი კვირა": "ქართულმა ოცნებამ" შესაძლოა, საკუთარი პარტიის რიგებიდან პრეზიდენტობის კანდიდატი არ დაასახელოს. როგორ ხსნით ამ ფაქტს?
რამაზ საყვარელიძე: კანდიდატის არდასახელებას გარკვეული პოლიტიკური პლუსები აქვს, რადგან ის, რაც მარგველაშვილის შემთხვევაში მერე მოხდა, დასაწყისშივე ნაგულისხმევი იქნება - პრეზიდენტი არ შეიძლება, იყოს რომელიმე პარტიის პრეზიდენტი, უნდა დადგეს პარტიებისგან დისტანცირებულად და პარტიების მაღლა.
აქ თავიდანვე ნაგულისხმევი იქნება, რომ მომავალი პრეზიდენტი არ არის რომელიმე პარტიის ინტერესების დამცველი. ასეთი გამოცდილებითა და მსგავსი მიდგომით შესაძლოა იყოს გამართლებული ის ფაქტი, რომ მომავალი პრეზიდენტი ზეპარტიული უნდა იყოს და "ქართულმა ოცნებამ" მხარი დაუჭიროს მომავალი პრეზიდენტის ზეპარტიულობას.
ივანიშვილმა ისიც კი თქვა, თუკი მაინცდამაინც ასეთი პიროვნება არ მოიძებნა, ეს პოსტი ოპოზიციურმა პარტიებმა წაიღონო, რასაც საზოგადოებაში მძიმე რეაქცია მოჰყვა. მათ არ უნდათ, რომ წამყვანი ოპოზიციის, კერძოდ - "ნაციონალური მოძრაობის" ხელში ჩავარდეს თუნდაც ერთი სახელისუფლებო თანამდებობა.
"მ.კ.": სალომე ზურაბიშვილის კანდიდატურაზე რას იტყვით, "ოცნების" მიერ მისი მხარდაჭერა რამდენად გამართლებული იქნება?
რ.ს.: იმდენი საუბარი ატყდა იმაზე, რომ ზურაბიშვილი რეალურად დამოუკიდებელი კანდიდატი არ იქნება და ის "ოცნების" ფარულ კანდიდატად ჩაითვლება, შეიძლება, ეს პოზიცია ამდენი ხმაურის შემდეგ აღარც იყოს მისაღები და "ქართულმა ოცნებამ" რომელიმე ახალი ფიგურის ძებნა დაიწყოს.
"მ.კ.": როგორ ფიქრობთ, "ოცნება" მართლა ოპოზიციას დაუთმობს საპრეზიდენტო პოსტს?
რ.ს.: მეეჭვება, თვით "ოცნების" მხარე, ივანიშვილის გარდა, ამ პოზიციაზე თანახმა იყოს. ვარიანტები, რაც ივანიშვილმა ჩამოთვალა, რეალური და ნამდვილად მისაღებია. შეიძლება ითქვას, რომ მათ საპრეზიდენტო კანდიდატები გარკვეულწილად ჰყავთ. შესაძლოა, გაუგებარი და მიუღებელი იყოს, თუ რატომ უნდა თქვას "ოცნებამ" უარი გამარჯვებაზე, როდესაც მას გამარჯვება შეუძლია.
"მ.კ.": ოპოზიციის მოთხოვნაა, მმართველმა გუნდმა ოპერატიულად მიიღოს გადაწყვეტილება და დაასახელოს საპრეზიდენტო კანდიდატი...
რ.ს.: ოპოზიციას უყვარს რამის მოთხოვნა და რაღაც ხომ უნდა მოითხოვოს... არც კანონი ავალდებულებთ, საჩქაროდ დაასახელონ და არც პოლიტიკურად არის გამართლებული სულსწრაფობა, რადგან ვინც ბოლო დაასახელებს, ის უფრო მოგებული რჩება. კონკრეტული ფიგურების ცოდნის შემთხვევაში, შემდეგ თავად დაასახელებენ კანდიდატს. ამ შემთხვევაში ოპოზიციის მოთხოვნილებაში რამე აზრიანის ამოკითხვა ძნელია.
"მ.კ.": მარგველაშვილი-უსუფაშვილის შესაძლო გაერთიანებას როგორ აფასებთ?
რ.ს: მარგველაშვილის პოზიციიდან, წესით, მარგველაშვილი ამ ვარიანტს არ უნდა დათანხმდეს. მან უნდა სცადოს, შეინარჩუნოს ზეპარტიული ფიგურის იმიჯი. უსუფაშვილთან დათანხმება მაინც კონკრეტულ პარტიასთან ალიანსს გულისხმობს. თუკი დათანხმდება მარგველაშვილი, დათანხმდება დამოუკიდებელ პირობებში და არა - ხელიხელჩაკიდებული.
"მ.კ.": დავით ჭიჭინაძის პარტიიდან გარიცხვაზე რას ფიქრობთ?
რ.ს.: ჭიჭინაძის გარიცხვა არ მომხდარა კონკრეტული პროცედურის სრული დაცვით. მისი გარიცხვის საკითხის დაყენება უფრო დაუფიქრებელი ნაბიჯია "ქართული ოცნების" მხრიდან, ვიდრე გააზრებული, პოლიტიკური სვლა.
დემოკრატიულ საზოგადოებაში ეს არ უნდა ხდებოდეს და ამ შემთხვევაში არც ოპოზიციურად განწყობილი პოლიტიკოსის დასჯა არ უნდა მოხდეს რაიმე ფორმით, მათ შორის - პარტიიდან გარიცხვით. მას სიტყვის თავისუფლება უნდა შეუნარჩუნონ ისევე, როგორც სიტყვის თავისუფლება უნდა შევუნარჩუნოთ სხვებსაც.
ჩვენ ვნახეთ, რომ როგორც კი ჭიჭინაძის გარიცხვის ფაქტზე ინიციატივა გამოჩნდა, დანარჩენი საპროტესტო ინტონაციები ჩაცხრა, ანუ შეეშინდათ დანარჩენებს და გაჩერდნენ. ძალის გამოყენებით მოხდა ოპოზიციური აზრის შეჩერება და არა იმით, რომ ამ ყველაფერს დაუპირისპირეს რაიმე სხვა აზრი. დემოკრატიის დროს განსხვავებულ აზრს სხვა აზრი უნდა დაუპირისპირო და არა ჯოხი, რომელიც შეიძლება გამოიყენოს ხელისუფლებამ.
მგონია, "ოცნება" დაფიქრდება ამ მოვლენაზე და ეცდება, რომ დაუბრუნდეს დემოკრატიულ სულისკვეთებას და გამოუცდელი წევრების გაბრაზებას არ გადააყოლოს მთლიანი პარტიის იმიჯი.
"მ.კ.": ზაქარია ქუცნაშვილმა განაცხადა, რომ უმრავლესობაში არიან ადამიანები, რომლებიც პარლამენტის თავმჯდომარეს ებრძვიან. თქვენი აზრით, კონკრეტულად ვინ ებრძვის ირაკლი კობახიძეს და რატომ?
რ.ს.: არსებობს გამოცდილება - პარლამენტის თავმჯდომარე ერთხანს იყო შევარდნაძე და ებრძოდნენ იმიტომ, რომ შევარდნაძე იყო; შემდეგ გახლდათ ჟვანია, ვისაც არ ებძოდნენ, რადგან ძალიან მოქნილი და მაღალი რაგნის პოლიტიკოსი იყო; გამოვტოვებ რამდენიმეს... შემდეგ ვნახეთ უსუფაშვილი, ვისაც აგრეთვე არ ებრძოდნენ, რადგან მასაც შეეძლო ძალიან კარგად პარლამენტის მართვა. თუკი პარლამენტის თავმჯდომარეს ებრძვიან, ის აღარ უნდა იყოს პარლამენტის თავმჯდომარე. დასკვნა - ე. ი. მას არ შეუძლია პარლამენტის მართვა.
დანაშაულად მივიღოთ ის ფაქტი, რომ თავმჯდომარეს ებრძვიან, ეს ზოგადად ავტოკრატიის ნიშანია - რადგან პარლამენტის თავმჯდომარეა, მასთან ბრძოლა არ შეიძლება? თუკი ის უკმაყოფილებას იწვევს რაღაც ნაწილში, ეს მისი შეცდომაა და არა მათი, ვინც უკმაყოფილონი არიან.