მსა­ხი­ობ ზაზა (ზუზუ) ბეჟაშ­ვი­ლის გარ­დაც­ვა­ლე­ბამ ყვე­ლა გა­ა­ოგ­ნა. იგი 40 წლის იყო. კო­ლე­გე­ბი და მე­გობ­რე­ბი ასე იხ­სე­ნე­ბენ ზუზუს:

ეკა ნი­ჟა­რა­ძე, მსა­ხი­ო­ბი: "ჩვენ დიდი ხნის მე­გობ­რე­ბი ვი­ყა­ვით. ნი­ჭი­ე­რი, მხი­ა­რუ­ლი, კე­თი­ლი, სი­ცო­ცხლით სავ­სე ადა­მი­ა­ნი იყო. რე­ა­ლუ­რად კი ძა­ლი­ან წვა­ლობ­და, მა­ტე­რი­ა­ლუ­რად უჭირ­და, სახ­ლი არ ჰქონ­და… დე­და­მის­ზე დარ­დობ­და, არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვი დედა ჰყავს და გა­ნიც­დი­და, რომ დედა ასაკ­ში, ასე ნა­ქი­რა­ვებ­ში ცხოვ­რობ­და. გა­ფიქ­რე­ბაც არ მინ­და, ახლა რა დღე­შია ეს ადა­მი­ა­ნი… ბევ­რი პრობ­ლე­მა ჰქონ­და, მაგ­რამ მა­ინც ხა­ლი­სი­ა­ნი და იუ­მო­რით სავ­სე იყო".

გია ჯა­ჯა­ნი­ძე, შო­უ­მე­ნი: "სო­ცი­ა­ლუ­რი ქსე­ლი აფეთ­ქდა ზუ­ზუს სუ­რა­თე­ბით, ყვე­ლას და­ე­ნა­ნა და გა­ნი­ცა­დეს. ამ­ხე­ლა სით­ბო და ყუ­რა­დღე­ბა სი­ცო­ცხლე­ში რომ მი­ე­ღო, ახლა ცო­ცხა­ლი იქ­ნე­ბო­და. ნი­ჭი­ე­რი იყო, პრო­ფე­სი­ო­ნა­ლი, ხში­რად იყო ჩემი გა­და­ცე­მის სტუ­მა­რი. ძა­ლი­ან თბილს, მო­სიყ­ვა­რუ­ლეს, მხი­ა­რულს, ეტყო­ბო­და, რომ დიდ სევ­დას და­ა­ტა­რებ­და. არ ვიცი, ეს სევ­და რე­ა­ლუ­რი ცხოვ­რე­ბი­დან ჰქონ­და, თუ ქვეც­ნო­ბი­ე­რად გრძნობ­და, რომ ადრე წა­ვი­დო­და…"

ლე­ნუ­კა ყი­ფ­ძი­ძე, მო­დე­ლი: "ძა­ლი­ან დიდი ხა­ნია ვიც­ნობ. ზუ­ზუს­თან მე და ჩემი ძმა ვმე­გობ­რობ­დით. მახ­სოვს, ყო­ველ­თვის პო­ზი­ტი­უ­რი, სულ მო­ღი­მა­რი, თან, ემო­ცი­უ­რი და ძა­ლი­ან კარ­გი ადა­მი­ა­ნი. დიდი ხა­ნია, ასე გული არ დამ­წყვე­ტია… ერ­თმა­ნეთს ხში­რად ვხე­დავ­დით, ვმე­გობ­რობ­დით. მისი გა­დაც­ვა­ლე­ბის ამ­ბა­ვი რომ გა­ვი­გე, სე­რი­ო­ზუ­ლი შოკი მქონ­და".