მოსამართლეების შესახებ კანონპროექტმა მიიღო უმრავლესობის 81 კაცის ხმა, დანარჩენი ყველა ამ კანონის წინააღმდეგია. გამოთვალეთ და მიიღებთ 3 მილიონზე მეტ ადამიანს... ჯერ არ მახსოვს, რომ ასეთ დაპირისპირებაში ხელისუფლებას გაემარჯვა.
"არა მარტო საქართველოში, ზოგადად არცერთ ქვეყანაში, როდესაც საზოგადოების აბსოლუტურ უმრავლესობას ხელისუფლება უპირისპირდება, იქ ხელისუფლება ყოველთვის აგებს,"- ამბობს ანალიტიკოსი ვახტან ძაბირაძე.
„რეზონანსი": ირაკლი კობახიძის და ე.წ. ახლების კანონპროექტს, უვადო მოსამართლეების შერჩევა-დანიშვნის კრიტერიუმების შესახებ უმრავლესობამ პირველი მოსმენით მხარი დაუჭირა და მას მალე საბოლოოდაც დაამტკიცებენ. ეს არის კანონპროექტი, რომელიც არ მოსწონს არავის, ე.წ. ახლების გარდა და ამ მიუღებელი პროექტის დამტკიცებით რას გვეუბნება „ოცნების" ელიტა - არ აინტერესებს არავინ, მას მურუსიძე-ჩინძალაძის კლანი სჭირდება?
ვახტან ძაბირაძე: რა თქმა უნდა, ამას გვეუბნებიან. ისინი წავიდნენ მთელი საზოგადოების საპირისპიროდ და ჯერ არ მახსოვს, რომ ასეთ დაპირისპირებაში ხელისუფლებას გაემარჯვა. არა მარტო საქართველოში, ზოგადად არც ერთ ქვეყანაში, როდესაც საზოგადოების აბსოლუტურ უმრავლესობას ხელისუფლება უპირისპირდება, იქ ხელისუფლება ყოველთვის აგებს. სამწუხაროდ ასე იქნება ამჯერადაც.
სასამართლოზე კანონს რომ მიიღებდა, ამაზე ორი აზრი არ არსებობდა. ზოგადად, ამ კანონის მიღება კი არ არის პრობლემა, არამედ ის, თუ რამდენად ექნება ნდობა სასამართლოს მოსახლეობის მხრიდან.
ეს არის მნიშვნელოვანი და არა ის, რომ კობახიძემ ვიღაც დაამარცხა. ქვეყანაში, სადაც სასამართლოსადმი უნდობლობა არსებობს, იქ სამართლიანი გარემო ვერ შეიქმნება. მოსამართლეების შესახებ კანონპროექტმა მიიღო უმრავლესობის 81 კაცის ხმა, დანარჩენი ყველა ამ კანონის წინააღმდეგია. გამოთვალეთ და მიიღებთ 3 მილიონზე მეტ ადამიანს. ეს მივიღეთ.
„რ": ამბობთ, რომ ხელისუფლება ამის გამო წააგებს - ამაში რას გულისხმობთ?
ვ.ძ: კონკრეტულად ეს კანონპროექტის კანონად მიღება, რა თქმა უნდა, საპროტესტო მანიფესტაციებს არ გამოიწვევს. სამწუხაროდ, ჩვენ საფრანგეთი არ ვართ, მაგრამ ამ პროცესის გამო ხელისუფლებისადმი უნდობლობა და გაუცხოება კიდევ უფრო გაძლიერდა.
როდესაც ეს მიაღწევს ზღვარს და ეს აუცილებად მიაღწევს ზღვარს, ამას ვგულისხმობ, მაშინ ეს გადმოიღვრება ქუჩაში და ეს დამთავრდება ხელისუფლების დასრულებით. ღმერთმა ნუ ქნას, სამოქალაქო დაპირისპირებამდე მივიდეს.
„რ": ორი დღის წინ ნინო გვენეტაძის ყოფილმა მრჩეველმა თქვა, რომ გვენეტაძე ე.წ. ჩინჩალაძე-მურისიძის კლანიდან დიდ წნეხს განიცდიდა და მას იუსტიციის საბჭოს წევრები ემუქრებოდნენ. უფრო მეტიც, გვენეტაძეს ჰქონდა შიში, რომ თუკი ის ე.წ კლანს ბოლომდე არ დაემორჩილებოდა, შესაძლებელი იყო მას იუსტიციის საბჭოს წევრები ფიზიკურადაც გასწორებოდნენ. თქვენი აღქმით, შესაძლებელია ასეთი დიდი ნწეხი ყოფილიყო მასზე და ხელისუფლებამ ის მურუსიძე-ჩინჩალაძის სასარგებლოდ გასწირა?
ვ.ძ: გვენეტაძეზე რომ წნეხი იქნებოდა, ეს იყო წინასწარვე ცნობილი და იყო გარდაუვალი. გვენეტაძე მოულოდნელად აღმოჩნდა უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარედ და იქ მყოფი მოსამართლეებისთვის დიდი ხნის წინ იყო ეს ფიგურა მიუღებელი, ამიტომაც იყო, რომ თავის დროზე, წინა ხელისუფლებს დროს ის გამოაძევეს სასამართლოდან. ახლა კი შემთხვევით მოხდა მისი გასვლა, ამიტომ მოსალოდნელი იყო რომ მასზე ზეწოლა იქნებოდა.
თუმცა, სად უნდა წასულიყო და რა უნდა გაეკეთებინა, ეს არის პრობლემა. ეს უნდა სცოდნოდა. შესაძლოა არ იცოდა მასშტაბი, რამდენად ძლიერი იქნებოდა ეს წნეხი მასზე. თუ წნეხი იმდენად ძლიერი იყო, რომ უკვე მხარდაჭერა უნდა ეძებნა, პარლამენტი არ გამოდგებოდა მის მხარდამჭერად, რადგან ვხედავთ, ეს უმრავლესობა რა კანონსაც იღებს და რა თავგამოდებით იცავს სწორედ იმ ხალხს, რომელთა მხრიდანაც გვენეტაძე წნეხს განიცდიდა.
როგორც ჩანს, გვენეტაძემ არც ინდომა ოპოზიციისთვის, „ნაციონალებისთვის" მხარდაჭერა ეთხოვა, იმიტომ რომ, თავს დროზე სწორედ „ნაციონალებისგან" იქნა ის გარიყული სასამართლო სისტემიდან, ამიტომ ამჯობინა უხმაუროდ წასვლა. გვენეტაძემ ნახა, რომ რეალობას ვერ შეცვლიდა, ასევე იცოდა, რომ პარლამენტი მის მხარეს არ დაიჭერდა და არჩია განზე გადადგომა.
„რ": ქვეყანაში, სადაც უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარე არ არის დაცული მუქარა-წნეხისგან, იქ რიგითი მოქალაქე რამდენად უსაფრთხოდაა?
ვ.ძ: ჩვენ ვხედავთ, რომ ქვეყანაში ფაქტობრივად არაფერი შეიცვალა. ასე იყო ყოველთვის, ვინც არ ეკუთვნოდა უმრავლესობას, ის იყო შერისხული, ასეა დღესაც. ყველა დაუცველია, გარდა იმისი, ვინც უმრავლესობას არ ეკუთვნის. ასე იყო ყველა ხელისუფლების პირობებში.
„რ": თავად უმრავლესობა რამდენად ძლიერია დღეს და არის თუ არა იქ იმის ნიშნები, რომ დარჩენილებს შორისაც არსებობს უთანხმოება? მაგალითად, ვნახეთ, რომ კომიტეტის თავმჯდომარეობიდან პირველ ცდაზე ვერ გადააყენეს ზვიად კვაჭანტირაძე, მიუხედავად იმისა, რომ წინა დღით ირაკლი კობახიძემ უმრავლესობა შეკრიბა და გადაწყდა, რომ ეს უნდა მომხდარიყო.
ვ.ძ: უთანხმოება, რა თქმა უნდა, არის. რაც შეეხება იმას, რომ კვაჭანტირაძის გადაყენებას მხარი არ დაუჭირეს, ორ დეპუტატს შეიძლება მართლა შეეშალა წითელი და მწვანე ღილაკი, მაგრამ ზოგადად უმრავლესობა არ ემორჩილება კობახიძეს, კობახიძე არ არის ავტორიტეტი, უმრავლესობა ემორჩილება ივანიშვილს. ის, რომ საკმარისი ხმები ვერ მოგროვდა, ეს იყო ჩუმი პროტესტი სწორედ კობახიძის მიმართ. მე ასე მგონია.
თუმცა, მეორე კენჭისყრაზე თუ დადგებოდა კვაჭანტირაძის გადაყენების საკითხი, რა თქმა უნდა, მას მხარს დაუჭერდნენ. უმრავლესობამ კობახიძეს აგრძნობინა, რომ ის მისადმი მთლად ასე მორჩილი არ არის და მომავალშიც არაერთ მსგავს „გაუგებრობებს" უნდა ველოდოთ.