ყოფილი საგარეო საქმეთა მინისტრი ირაკლი მენაღარიშვილი „რეზონანსთან" ამბობს, რომ ისეთი ტიპის შეხვედრები, როგორიც ზალკალიანსა და ლავროვს შორის შედგა, იმ შემთხვევაში ხდება ხოლმე, როდესაც ქვეყნებს შორის დაძაბული მდგომარეობაა.

მისივე თქმით, შეხვედრის ფორმა ნორმალურია და არაფერი განსაკუთრებული ამაში არაა.

„რეზონანსი": ზალკალიანი-ლავროვის შეხვედრა შედგა ექსტრემალურ სიტუაციაში. თქვენ ყოფილი საგარეო საქმეთა მინისტრი ბრძანდებით, თუ ყოფილა თქვენ დროს მსგავსი შეხვედრები?

ირაკლი მენაღარიშვილი: როგორ არა, მსგავსი შეხვედრები სწორედ ამდაგვარ სიტუაციაში ხდება ყველაზე ხშირად, როდესაც ქვეყნებს შორის ურთიერთობაში პრობლემაა, როდესაც სიტუაცია გამწვავდება, სწორედ მაშინაა დიპლომატიური სამსახურების ამოცანა, როგორმე მოძებნოს კონტაქტის საშუალება და მოიძებნოს გამოსავლის ძიების ფორმა, ამ თვალსაზრისით ყველაფერი თავის ადგილზეა.

შეხვედრის ფორმაში არაფერი განსაკუთრებული არ არის, საგარეო საქმეთა მინისტრები იმიტომაც არიან საგარეო საქმეთა მინისტრები, რომ ისინი ერთმანეთს უნდა ესაუბრონ, ამ საუბარს განსაკუთრებით მაშინ აფიქსირებენ, როდესაც ქვეყნებს შორის ურთიერთობა დაძაბულია.

საქართველოსა და რუსეთს შორის ურთიერთობა დაძაბული კი არა, უარესი მდგომარეობაა და აქედან გამომდინარე, შეხვედრის ფორმაც გაუგებარი არაა.

„რ": შეხვედრის რეალური მიზეზი რა შეიძლება ყოფილიყო?

ი.მ.: შეხვედრის მიზეზი შეიძლება ყოფილიყო მდგომარეობის გაანალიზება და ურთიერთობაში გამოსავლის ძიება, სხვა ამბავია, ამ შემთხვევაში, ეს რეალურად გამოვიდა თუ არა, მაგრამ მიზანი ესაა, რა თქმა უნდა.

„რ": საგარეო საქმეთა მინისტრებმა შეხვედრის შესახებ სხვადასხვა ინტერპრეტაცია მოახდინეს. თქვენი აზრით რატომ განსხვავდებოდა მათი განცხადებები?

ი.მ.: ვერ გეტყვით რატომ განსხვავდებოდა მათი განცხადებები ერთმანეთისაგან, თუმცა, მათი ძირითადი განცხადებები მაინც ერთმანეთს ემთხვეოდა. მაგალითად, ჩამოთვლილი საკითხების ნუსხა, მაგრამ, შემდგომ უკვე ვიცით, როგორც წარიმართა აზრთა გაცვლა-გამოცვლა და ეს რა თქმა უნდა უსიამოვნო განწყობაზე აყენებს ყველას, ვისაც ეს თემა აინტერესებს .

„რ": საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროსთან აქცია გაიმართა, აქციის მონაწილეები მოითხოვენ რომ ზალკალიანმა გასცეს იმაზე პასუხი, თუ რატომ შედგა შეხვედრა ისე, რომ საზოგადოება საქმის კურსში არ იყო. თქვენი აზრით, არის თუ არა ეს მოთხოვნა რეალური და უნდა ველოდოთ თუ არა საზოგადოებისგან უფრო ფართომასშტაბიან პროტესტს ამ შეხვედრის გამო.

ი.მ.: თუ მათი პრეტენზია ისაა, რომ რატომ არ იყო ეს საკითხი წინასწარ საჯაროდ განხილული, მაშინ ამის დათანხმება გამიჭირდება, საერთაშორისო ურთიერთობებში მოლაპარაკებების მზადების პროცესი თითქმის არასოდეს არაა საჯარო, ცალკეული გამონაკლისი შემთხვევების გარდა. პირიქით, ეს იმგვარი პროცესია, რომელსაც განსაკუთრებული პირობების დაცვა სჭირდება, მათ შორის კონფიდენციალობა ერთ-ერთი აუცილებელი პირობაა.

„რ": არსებობს ინფორმაცია იმის შესახებაც, რომ შეხვედრა ქართული მხარის თხოვნით შედგა.

ი.მ.: იმ განცხადებებიდან, რაც დღემდე გაკეთდა და რაც ჩემთვის ცნობილია, ამას ბატონი ლავროვი აცხადებს - სიმართლეს ამბობს თუ არა, ამის შეფასება არ შემიძლია, თუმცა, ქართულმა და შვეიცარულმა მხარემაც თავიდან დაადასტურა, რომ ეს ინიცირებული იყო შვეიცარიის, ანუ შუამავალი მხარის მიერ.

„რ": რას აკეთებს დასავლეთი იმისთვის, რომ საქართველო არ მოექცეს ჩიხში რუსეთის მხრიდან და არ შეცვალოს ქვეყნის საგარეო კურსი?

ი.მ.: სამწუხაროდ ძალიან ცოტას, რაც სრულიად არასაკმარისია, იმიტომ, რომ რუსეთის იძულება, ხელი აიღოს ოკუპირებულ ტერიტორიებზე აგრესისგან, შეასრულოს ის, რაც 2008 წლის ცეცხლის შეწყვეტის ხელშეკრულებით ივალდებულა, ეს შეიძლება დასავლეთის მხრიდან მხოლოდ აქტიური ძალისხმევით მოხდეს, ამგვარ ძალისხმევას ომის დამთავრების შემდეგ უკვე რამდენიმე თვეში ვეღარ ვხედავდით და სამწუხაროდ მას შემდეგ სიტუაცია უკეთესობისკენ არ შეცვლილა.