ანალიტიკოსი გია ხუხაშვილი „რეზონანსთან“ ინტერვიუში, უზენაესი სასამართლოს მოსამართლეობის კანდიდატების იურდიულ კომიტეტში გამოკითხვას აფასებს.   ანალიტიკოსი ფიქრობს, რომ ხელისუფლება სასამართლოსთან დამოკიდებულებაში ურთიერთ გამომრიცხავ პოზიციას იკავებს. ერთის მხრივ ხელს აფარებს წინა ხელისუფლების დროინდელ მოსამართლეებს და მეორეს მხრივ მუდმივად სისხლიან 9 წელს გაიძახის. ხუხაშვილი ფიქრობს, რომ ამ ლოგიკით, მაშინ სააკაშვილიც არაფერ შუაში ყოფილა. მაშინდელი სისტემის მთავარი ხერხემალი სასამართლო იყო და ყველა ეს მოსამართლე იმ რეჟიმის დავალების შემსრულებლები იყვნენ. 

ხუხაშვილი ინტერვიუში „ლელოს“ და მამუკა ხაზარაძის პოლიტიკურ პერსპექტივებსაც აფასებს და აცხადებს, რომ მისი შანსები ამ ეტაპზე საკმაოდ მცირეა. მითუმეტეს იმ ფონზე, როდესაც ხაზარაძისა და ბადრი ჯაფარიძის წინააღმდეგ სისხლის სამართლის საქმეა აღძრული. 

„რეზონანსი“:უზენაესი სასამართლოს მოსამართლეობის 10 კანდიდატის გასაუბრება პარლამენტში უკვე ჩატარდა. როგორია თქვენი შთაბეჭდილება და ამ კანდიდატებიდან დაკავშირებით? თქვენი აზრით, რომელი იმსახურებს მხადაჭერას?

გი ხუხაშვილი: პირდაპირ ვთქვათ, რომ მოსამართლეობის კანდიდატების მიმართ შთაბეჭდილება საკმაოდ მძიმეა. სავალალო სიტუაციაა ორი მიზეზის გამო. ერთი, რომ მოსამართლის  რეპუტაცია მართლმსაჯულისთვის მთავარი. მოსამართლის მიმართ ნდობა თუ არ არის, რაც არ უნდა კვალიფიციური იყოს ის, სისტემა მაინც ვერ მუშაობს. 

ხელისუფლება კი ამ მხრივ წინააღმდეგობრივ პროცესს  ატარებს. ერთის მხრივ გვიმტკიცებს, რომ სააკაშვილის  დროს რეჟიმი იყო და სახელმწიფო სადამსჯელო მანქანა მუშაობდა. ეს მანქანა კი, მოგეხსენებათ, სასამართლოს გარეშე  ვერ იმუშავებდა. მეორეს მხრივ გასაუბრებაზე მოსამართლეები გვიმტკიცებდნენ, რომ ყველა გადაწყვეტილებას კანონის და საკუთარი რწმენის შესაბამისად იღებდნენ, რაც  ხელისუფლებას საკამოდ ორაზროვან სიტუაციაში აგდებს. 

მმართველი გუნდი უნდა ჩამოყალიბდეს - ან ეს ადამიანები იყვნენ სადამსჯელო მანქანის განუყოფელი ნაწილი და ამ შემთხვევაში პოლიტიკური და ზნეობრივი პასუხისმგებლობა მათზეა, ან მაშინ ყევლაფერი წესრიგში იყო. აბა, სისხლიან 9 წელზე რაღას გველაპარაკებიან?

ასევე არის მეორე უბედურება - მოსამართლეობის  კანდიდატების დიდმა უმრავლესობამ აბსოლუტური გაუნათლებლობა გამოამჟღავნა. მოსამართლე არ არის მხოლოდ სამართლის მცოდნე ადამიანი. მას ძალიან ფართო ზოგადი განათლება უნდა ჰქონდეს. ადამიანების ბედთთან აქვს საქმე და მაღალი ერუდიცია, ინტელექტი მოეთხოვება. უბრალოდ, მათი წარსული რომც დავივიწყოთ, ამ ხარისხის სამოსამართლეო ცოდნის და ინტელექტის ადამიანებისთვის ხალხის ბედის მინდობა სახიფათოა.

„რ“: მოქმედი გენერალური პროკურორის შალვა თადუმაძის ირგვლივ მის დიპლომზე და სამართლის ცოდნაზე ძალიან ბევრი საუბარი მიდის. მმართველმა გუნდმა ხომ კარგად იცოდა, რომ თადუმაძის დიპლომის საკითხი სალაპარაკო გახდებოდა?

გ.ხ.: შალვა თადუმაძესთან მე პირადი პრეტენზიები არ მაქვს. კაცი უბრალოდ „ჩალიჩობს“ როგორც შეუძლია. ახლა მის ადგილას ალბათ ბევრი ასე მოიქცეოდა. პრობლემა მასში კი არა, იმ სტანდარტში და საკადრო პოლიტიკაშია, რომლითაც გადაწყვეტილებას ძალის ცენტრი იღებს. მისი სტანდარტი არ გულისხმობს არც კვალიფიკაციას, არც განათლებას და სხვა ტიპის ეთიკურ სტანდარტებს. მისი მთავარი კრიტერიუმებია ნდობა და დავალებების უპირობო შესრულება.

ამიტომ არის, რომ მმართველობითი სისტემა ღრმა კრიზისში შევიყვანეთ. პრობლემა თადუმაძეში არ არის. აქ პრობლემა იმ ადამიანშია, რომელიც ამ გადაწყვეტილებას იღებს. ის ყველაზე უარესი არ არის, რომელიც ხელისუფლებაში შეიძლება ვნახოთ. ჯერ საპარლამენტო შემადგენლობას გადახედეთ რა ხდება. 

„რ“: მამუკა ხაზარაძის თემასაც მინდა შევეხოთ. მან „ლელოს“ წევრი კიდევ 12 ლიდერი წარადგინა. რასაც ახლა თვალს ადევნებთ,  2020 წლისთვის რა შანსები აქვს? 

გ.ხ.: ვფიქრობ, რომ ჯერჯერობით „ლელოსთან“ დაკავშირებით  საუბარი ნაადრევია. ჯერ პარტია არც კი შექმნილა და საზოგადოებრივი მოძრაობაა. ხაზარაძეს პოლიტიკურ ლანდშაფტზე სტაბილურად ადგილი ჯერ არ დაუმკვიდრებია. აქედან გამომდინარე, პროგნოზირება გამიჭირდება. 

მხოლოდ ერთი რაღაცის თქმა შემიძლია - რომ  ალტერნატიურ პოლიტიკურ ცენტრებზე მოთხოვნილება ძალიან მაღალია. თეორიულად „ლელოს“ საკმაოდ სერიოზული სეგმენტის დაკავება შეუძლია. ქართული პოლიტიკური ელიტა მთლიანად კომპრომეტირებულია. სუფთა ფურცლიდან კი „ლელოს“  გარდა მაინც და მაინც არავინ არ ჩანს.

ამასთანავე, რისკი იმისა, რომ ეს ყველაფერი რეალიზებული ვერ იქნება, ძალიან მაღალია. მისი საარჩევნო დიაპაზონი ნულიდან 30%-მდეა. დღეის მდგომარეობით პროგნოზი რთულია. ძალიან ბევრი სუბიექტური რისკებიც არის. ვიცით, რომ ხაზარაძე-ჯაფარიძის მიმართ სისხლის  სამართლის საქმეებია აღძრული, გარდა ამისა (მათ წინააღმდეგ) სერიოზული მანქანა მუშაობს. თავად „ლელოშიც“ პოლიტიკური ინტექლეტიც საკმაოდ მწირია, რასაც როგორც პოზიტივი, ასევე ნეგატივიც ახლავს.

„რ“: „ოცნების“ საკრებულოს დეპუტატ  ილია ჯიშკარიანის ირგვლივ ატეხილი აჟიოტაჟზე რას ფიქრობთ და მისი განმარტებები თქვენთვის რამდენად დამაჯერებელია? რომ არა მედიაში ამბის გახმაურება, ფიქრობთ, რომ მას ბრალს წაუყენებდნენ?

გ.ხ.: ილია ჯიშკარიანის პოზიციები, რბილად რომ ვთქვათ, ჩემთვის არადამაჯერებელია. მითუმეტეს დაცვის ის ხაზი, რაც მათ აირჩიეს, საკმაოდ ბინძურად და ჭუჭყიანად გამოიყურება. მაგალითად, მის ადვოკატთან კუბლაშვილთან ბევრი წინააღმდეგობრივი გარემოება ჩნდება. ბევრი ამბობს, რომ ის კლიენტის ინტერესებს იცავს, მაგრამ არ მგონია, რომ კუბლაშვილი პროფესიულ მოვალეობაში ეტევა. 

მისი დაცვის ხაზი არა იმდენად ჯიშკარიანის უდანაშაულობის დამტკიცებაა, არამედ მისი მთავარი ტაქტიკა მოწინააღმდეგის დისკრედიტაციაა. ეს კი ღირსეული ადვოკატისთვის  აბსოლუტურად შეუფერებელი საქციელია. 

კუბლაშვილი კი არ ცდილობს, რომ იპოვოს გარემოებები, რომელიც მის კლიენტს გაამართლებს, არამედ წარმოადგინოს მეორე მხარე არა ამ საქმესთან დაკავშირებით, არამედ ზოგადად მისი პიროვნების დისკრედიტაცია მოახდინოს. 

იქექებიან როდის სად რამდენი ღვინო აქვს დალეული და ასე შემდეგ... ეს არის ბინძური და შეუფერებელი მოქმედებები. კი, ბატონო იქნებ მართლა ცუდი სიმთვრალე აქვს, მაგრამ ამ ეპიზოდთთან რა საერთო აქვს? 

ეს არის კლასიკური ბინძური ტექნოლოგიები, რაზეც ზოგიერთი ადვოკატი თვლის, რომ ასეთი რაღაცეები მოსულა. კეთილი ინებოს და ჯიშკარიანის უდანაშაულობა ამტკიცოს და იმ გოგოს როდის ვინ საყვარელი ჰყავდა ან რა დალია, ვისი რა საქმეა?! ეს კი საზოგადოებას ეჭვს უფრო უღრმავებს, რომ მისი დაცვის ქვეშ მყოფი მაინც და მაინც მართალი არ არის.

რა თქმა უნდა, ამხელა აჟიოტაჟი რომ არ ატეხილიყო, მას ბრალს არავინ წაუყენებდა. სამწუხაროდ, ასეთი ფაქტები ბევრი ხდება, ჩვენ ისეთ საზოგადოებაში ვცხოვრობთ, მაგრამ ბევრი ამას მალავს. 

„რ“: დავით გარეჯის თემა კვლავ აქტუალურია. გიორგი გახარიამ ილჰამ ალიევთან შეხვედრის შემდეგ თქვა, რომ სამონასტრო კომპლექსი სასულიერო პირებისთვის გაიხსნებოდა. შემდეგ მამაოებმა თქვეს, რომ მრევლის გარეშე არ ავიდოდნენ და ახლა ხდება კვლავ ცნობილი, რომ მარტო ისინიც აღარ შეუშვეს. რა ხდება, როგორ ფიქრობთ?

გ.ხ.: აუცილებლად უნად გვახსოვდეს ერთი რამ - რომ გარეჯის თემა სენსიტიური მხოლოდ საქართველოში არ არის, ეს აზერბაიჯანის მოსახლეობაშიც საკმაოდ მწვავედ დგას. რადგან ასეთი სირთულეები იყო, პასუხისმგებლიანმა პოლიტიკოსებმა ეს საკითხი კონსერვაციის რეჟიმში გადაიტანეს. სამწუხაროდ, უპასუხისმგებლო პრეზიდენტმა, რომელსაც შეუგდეს თემა თუ თავისივე ჭკუით წინა პლანზე გამოიტანა, სიტუაცია დაძაბა. ფაქტობრივად, პანდორას ყუთი გახსნა. 

გახარიას გადაწყვეტილება, რომ ჩასულიყო და ეს  თემა  პირადად ალიევთან განეხილა, საკმაოდ პოზიტიური ნაბიჯია. ამიტომ ახლა სიტუაციის გამწვავებას ყველა უნდა მოვერიდოთ. მესმის სასულიერო პირების გულისტკივილიც, მაგრამ საპატრიარქო მგონია, რომ ამას გონიერების ფარგლებში შეხედავს. პატრიარქს საკმაოდ კარგი სახელმწიფოებრივი ანალიზის უნარი აქვს და დარწმუნებული ვარ, რომ ის ამ თემას პრობლემად არ აქცევს.