„რუსეთი საოკუპაციო ხაზზე მავთულხლართებს რომ არ აბამდეს, შთაბეჭდილება მრჩება, რომ ბედნიერები ვიქნებოდით, თითქოს კონფლიქტი არ არსებობდეს," - ასე ეხმიანება „რეზონანსთან" შერიგების საკითხებში ყოფილი სახელმწიფო მინისტრი პაატა ზაქარეიშვილი სოფელ ჩორჩანასთან ბორდერიზაციის პროცესს და ამ პროცესთან დაკავშირებით ქართული მხარის რეაქციას.

„რეზონანსი": ეთანხმებით თუ არა შინაგან საქმეთა მინისტრის იმ განცხადებას, რომ საქართველომ სოფელ ჩორჩანის მიმდებარე ტერიტორიები 2008 წლის აგვისტოს ომის შედეგად დაკარგა?

პაატა ზაქარეიშვილი: ძნელი სათქმელია, ამ შემთხვევაში რუკებია საჭირო, მაგრამ არ ვეთანხმები სიტყვა „დაკარგვას" - ეს ყველაფერი დროებითია. სამწუხაროდ „ქართულმა ოცნებამ" ხელიდან ბოლო შანსი გაუშვა, რომ აფხაზებისა და ოსების ინტერესების გათვალისწინებით ოკუპირებული ტერიტორიები ღირსეულად დაებრუნებინა. დარწმუნებული ვარ, დადგება დრო, როცა უკვე სხვა ხელისუფლება ამას მოაგვარებს.

დაკარგვაში თუ სამუდამო დაკარგვას გულისხმობს, ამ პოზიციას ნამდვილად არ ვეთანნხმები, რაც შეეხება ამ მონაკვეთს, მგონია, რომ არაა გამორიცხული, 2008 წლისთვის ეს მონაკვეთები უკვე ოკუპირებული ყოფილიყო. ხელისუფლებაში არ ვარ და ზუსტად არ ვიცი, რა კილომეტრებზეა ლაპარაკი, ამაზე კი საუბარი ძნელია თუ რუკა არ გაქვს.

„რ": პარასკევს საოკუპაციო ხაზთან ნიღბიანი ცხენოსანი ოკუპანტები გამოჩნდნენ, რას ნიშნავს ეს? რაიმე გზავნილია?

პ.ზ: გზავნილი მკაფიოა, ისინი სიტუაციას აკონტროლებენ, მონიტორინგს აწარმოებენ და ამისთვის უფრო იაფ ტრანსპორტს, ამ შემთხვევაში ცხენს იყენებენ. გარდა ამისა ისიც ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ მანქანის ხმა შორიდან ისმის და ადამიანები, რომლებიც არღვევენ საოკუპაციო მავთულხლართებს და ღობეებს, მათ შორიდან მოახლოებული საფრთხე ესმით და ცხენმა თუ მთლად არ დაიჭიხვინა, მანამდე მის ხმას ვერ გაიგებ, ამიტომ ცხენოსანი ფრთხილად დაეწევა ადამიანს ნებისმიერ ასეთ ტყიან და უგზო ადგილზე, ხოლო მანქანას გზა სჭირდება.

ის, რომ ოკუპანტები ცხენზე გადაჯდნენ, ეს ჩემთვის ნიშანია იმისა, რომ აპირებენ უფრო ინტენსიურად და ეფექტურად გააკონტროლონ ეს გამყოფი ხაზი.

„რ": 24 ოქტომბერს ჩორჩანა-წნელისის მიდამოებში ევროკავშირის მისიის დამკვირვებლები დააკავეს. რატომ?

პ.ზ: ეს არის ძალის მკაფიო დემონსტრირება, საქართველოსი კი არა ევროკავშირისაც არ გვეშინია და არავისთვის არ ვაპირებთ ჩვენი პოზიციების დათმობასო. დაახლოებით ასეთი ძალიან მკაფიო, პირდაპირი, თავხედური უტიფარი და ცინიკური მესიჯი იყო.

„რ": „თუ ცეცხლს გახსნიან ჩვენ მზად ვართ ვუპასუხოთ და ჩვენი მოსახლეობა და კონტროლირებადი ტერიტორიები დავიცვათ" - ეს განცხადება შს მინისტრმა გომელაურმა გააკეთა, თქვენი აზრით, რუსეთი ამ განცხადებას პროვოკაციის მიზნით ხომ არ გამოიყენებს?

პ.ზ: რუსეთი რომ ყველაფერს სათავისოდ იყენებს, ამაში ორი აზრი არაა, მაგრამ ამ შემთხვევაში არ მგონია, რომ რუსეთს ცეცხლის გახსნა და სიტუაციის დაძაბვა აწყობდეს იმიტომ, რომ ახლა მთელს მსოფლიოში იგი მშვიდობისმყოფელობის განცდას ქმნის, მაგალითად, სირიაში სიტუაცია დაალაგა, ვენესუელაში გამოსვლები აღარაა, ანუ ყველგან ცდილობს თქვას, რომ სადაც მე ვარ იქ წესრიგიაო. ჩვენთვის სრულიად ამორალური და სრულიად მიუღებელი პოზიციაა, მაგრამ ის ახლა ამ პოლიტიკას ატარებს, ამ ფონზე მას ურჩევნია იქ ცეცხლი არ გაიხსნას, ვიდრე გაიხსნას, რათა აჩვენოს, რომ მისი იქ ყოფნით სიტუაცია ლაგდება და არა რთულდება.

თუ ცეცხლის გახსნამდე მივიდა საქმე, გამოვა, რომ რუსეთის პოლიტიკა არ ხორციელდება.

„რ": ამ კონკრეტულ ვითარებაში რა პოზიცია უნდა დაიკავოს საქართველოს ხელისუფლებამ?

პ.ზ: ჩვენ ყოველთვის ტკივილზე ვრეაგირებთ და არა ავადმყოფობაზე. კონფლიქტი უნდა მოვაგვაროთ და არა მხოლოდ გამყოფ ხაზზე, ბორდერიზაციაზე და მავთულხლართებზე ვილაპარაკოთ, რუსეთი საოკუპაციო ხაზზე მავთულხლართებს რომ არ აბამდეს, შთაბეჭდილება მრჩება, რომ ბედნიერები ვიქნებოდით, რომ თითქოს კონფლიქტი არ არსებობდეს.

როდესაც საოკუპაციო ხაზზე მავთულხლართები არაა, მშვიდები და ბედნიერები ვართ, როდესაც გააბამენ, მაშინ ავღელდებით ხოლმე, ესაა ჩემთვის ყველაზე ცუდი სიმპტომი, მავთულხლართები კონფლიქტის მხოლოდ შედეგია, ამაზე უფრო მეტი საშინელება ხდება, ჩვენ გვაქვს კონფლიქტის კიდევ უფრო მძიმე შედეგები, ტატუნაშვილისა და ოთხოზორიას მკვლელობა, ამიტომ მხოლოდ მავთულხლართებზე კი არ უნდა ვიფიქროთ, არამედ კონფლიქტის მოგვარებაზე უნდა ვილაპარაკოთ.

დღემდე ჩვენს „ნაციონალური მოძრაობის" მიერ დატოვებული 2010 წლის კონცეფცია გვაქვს, მე როდესაც მინისტრი ვიყავი, ეს კონცეფცია ვერ შევცვალე, 2014 წელს დავწერე და ვერ შევცვალე, არ გამოვიდა.

ანუ რაღაცა უნდა შეიცვალოს. მოგვწონს თუ არა ჟენევის ფორმატი, ან გაეროში ყოველ მიღებულ რეზოლუციას რა შედეგი მოაქვს, ანუ მე ამაზე ლაპარაკი მთავრობაში მქონდა, პრობლემა ოპოზიციაზე არ მქონია, პრობლემა შიგნით ხელისუფლებაში მქონდა. საჭიროა კონფლიქტი მოგვარდეს და არა მხოლოდ ბორდერიზაციაზე ვისაუბროთ, ეს ჩემთვის პრინციპული საკითხია.