კრემლის განცხადებაა, რომ რუსეთი ბირთვულ იარაღს პირველი არასდროს გამოიყენებს და ბირთვული ომის შემთხვევაში რუსების სამოთხეში მოხვედრაზე ვლადიმირ პუტინის ნათქვამი მხოლოდ უმნიშვნელო ალეგორია იყო. რუსეთის პრეზიდენტის პრესმდივან დმიტრი პესკოვს ასეთი განმატება მოუწია რამდენიმე დღის წინ ერთ-ერთ რუსულ ფორუმზე ვლადიმირ პუტინის ერთგვარი მუქარანარევი სიტყვებისა, რომ "რუსები, როგორც წამებულები, მოხვდებიან სამოთხეში, მოწინააღმდეგეები კი ჩაძაღლდებიან".

2014 წლიდან მოყოლებული, ლარი 1.76-დან 2.70-მდე გაუფასურდა, რამაც ხალხი გააღარიბა, ბიზნესი დააზარალა, ინფლაცია მაქსიმუმზე აიყვანა. მოსახლეობას უპერსპექტივობის განცდა გაუჩნდა, რაც სხვადახვა დროს სხვადასხვა სახის პროტესტში აისახება. ლარის კურსი არის ის ძირითადი ფაქტორი, რომელმაც ამ ხელისუფლებას ძირი გამოუთხარა.

საქართველოს ეკონომიკაში წლევანდელი არჩევნები ვერაფერს შეცვლის. რა შედეგითაც უნდა დასრულდეს საარჩევნო პროცესი, ეკონომიკურ განვითარებაზე გავლენას ვერ მოახდენს. სპეციალისტთა შეფასებით, მთავრობას ქვეყნის ეკონომიკაზე ზრუნვისა და განახლების შესაძლებლობა მიეცა 2016 წელს, მაგრამ ეს შანსი ხელიდან გაუშვეს. ამასობაში ქვეყნის ეკონომიკური და სოციალური ფონი დამძიმდა. ამგვარი ვითარება რამდენიმე წლის განმავლობაშიც უცვლელი დარჩება.

ტყიბულის შახტებში სამუშაოები, სავარაუდოდ, 1-ლი ნოემბრიდან განახლდება. ივნისში მომხდარი ტრაგედიის შემდეგ დღემდე არ არსებობს დასკვნა, რომ დასაქამებულთა შრომა უსაფრთხო პირობებში გაგრძელდება, თუმცა მეშახტეებს უხელფასოდ დარჩენის შიში აიძულებთ, განაგრძონ მუშაობა სიცოცხლისათვის საშიშ პირობებში.

ტურიზმის გაზრდილ მოთხოვნას საქართველო ვერც მომსახურების დონით და ვერც ინფრასტრუქტურით ვერ პასუხობს. მოსახლეობის რიცხოვნობას ტურისტების რაოდენობა უკვე 2-ჯერ აჭარბებს, მაგრამ აქედან ნახევარზე მეტი ვიზიტორია, რომელიც ქვეყანას ერთი დღით სტუმრობს. ჩვენთან პრობლემაა როგორც მომსახურების დაბალი ხარისხი, ასევე საწოლი ადგილების რაოდენობა, გიდების მომზადების დონე, ფასები და სხვა, რაც ქვეყნის ტურისტულ შესაძლებლობას ნაკლებად მიმზიდველს ხდის.

საქართველოს ქალაქების უმეტესობა ფუნქციას კარგავს. თითქმის ყველა მათგანი, რომელიც ინდუსტრიული ზონა, ან ტურისტული ცენტრი არ არის, მოსახლეობისგან იცლება. ქვეყანაში ასეთი რეალობაა - არათუ სოფლებიდან გარბის ხალხი, არამედ პატარ-პატარა ქალაქები თვალსა და ხელს შუა ცარიელდება.